Selffulfilling prophecy:

Selffulfilling prophecy:

 

Als van de zichzelf waarmakende voorspelling een van de mogelijke gevolgen is dat deze weergeeft wanneer mensen situaties als werkelijk definiëren die situaties werkelijke gevolgen hebben, dan moeten de heren en dames van de marketingafdelingen hier toch ook rekening mee houden? Anders gezegd: Als zij goedkoper, lees korter gerijpte, whisky willen verkopen met een prachtige verpakking en denken dat dit niet als een boemerang terugkeert, dan staan ze toch ver verwijdert van de ziel van ons whiskyliefhebbers, ook al gebruiken ze mooie termen als “flavour led”, geleid door smaak.

Maar in essentie zijn het mensen die, vrees ik, voor negentig procent bestaan uit (persoonlijke) ambitie en voor tien procent uit homeopathisch verdunt idealisme, vermeerderd met een schromelijk overdreven kortzichtige en kapitalistische inslag zonder enige affiniteit met ons mooie product whisky. Zo dat is eruit! Vanwaar nu deze boosheid? Het heeft de heren en dames marketeers behaagd om bij de lancering van Dalwhinnie winter’s gold te orakelen dat de diepere smaak debet is aan het feit dat de whisky in de winter is gedistilleerd en dat door het gebruik van traditionele wormtubs de new make spirit nu opeens van wonderbaarlijk, fenomenale kwaliteit blijkt te zijn en dat zich dat vertaald in een prachtige, karaktervolle whisky. Men beweerd ook dat de koude temperatuur een garantie is voor deze topkwaliteit, met andere woorden: de rest van het jaar is het niet zo best. En ik weet dat de distillerymanager, Bruce, zijn uiterste best doet om het hele jaar door een constante kwaliteit te leveren en hier ook subliem in slaagt. Hij heeft alleen geen invloed op de rijping en de onzin van de marketing afdeling. De whisky is trouwens erg lekker, maar dat is de vijftienjarige ook, vooral in combinatie met chocolade. Zo, mijn frustratie is eruit.

Gelukkig heb ik weer een nieuwe tip om aan U door te geven op culinair gebied: bie ’t Gruuze Kirkske heet dit restaurant (het is even zoeken) dat op weg lijkt naar het voorportaal van de Michelin sterrenstatus. Ik weet dit omdat ik er én super gegeten heb én omdat er mensen van Michelin aan een tafeltje naast mij enthousiast zaten te smullen. Ook hier hebben ze een paar whisky’s die zeer deskundig aangeprezen worden, maar toch heb ik mij laten verleiden door een cognac na de maaltijd (beter als mosterd). Een van de beste maaltijdafsluiters die ik in lange tijd gehad heb en ik heb me laten vertellen dat het een vijfendertig jarige Ragnaud Sabourin was. Toch maar eens opzoeken want deze moet in mijn verzameling! Proost Bruce!

Met genietende groet, 

Frans Brouwer

https://www.thewhiskyfriend.nl/